Terreur onder valse vlag: van Gladio tot Irak

mei 24, 2006 in Internationale Politiek

Brussel, 24 mei 2006

De treinaanslagen in Madrid van 11 maart 2004 eisen haast 200 mensenlevens. In een videoboodschap die enkele dagen later wordt aangetroffen eist een onbekende terreurgroep verantwoordelijkheid op (foto).

Valse vlag

In de klassieke maritieme oorlogsvoering was het varen onder valse vlag een veelgebruikte strategie. Schepen hesen wel eens andermans vaandel om gecamoufleerd een vijand te kunnen benaderen, maar ook om op onschuldige konvooien aanvallen te plegen die van een externe partij leken te komen, waardoor deze laatste kon worden beschuldigd van de aanval en tot een militair doelwit worden uitgeroepen.

Het aannemen van de kleuren van de tegenstander wordt in de twintigste eeuw volop door militaire denktanks overgenomen en verfijnd. Via klandestien georganiseerde terreur en navenante mediacampagnes wordt een vijand verdacht van een geweldpleging, waardoor de eigen regering publieke legitimiteit krijgt om tegen die vijand ten oorlog te trekken. De daadwerkelijke organisatie van de terreur is afkomstig van de inlichtingendiensten.

Gladio

De voorbije decennia tracht een dergelijke campagne van terreur onder valse vlag de weg te openen naar Westerse geopolitieke dominantie. Gladio betrof een geheim Europees netwerk dat na de Tweede Wereldoorlog onder NATO-voogdij dergelijke false flag-operaties hield. Tijdens de Koude Oorlog specialiseerde het netwerk er zich in de schuld voor zelf opgezette terreuraanslagen op de communistische vijand te schuiven. Verknocht aan deze dialectische strategie, werden dergelijke onfrisse gewoonten weer opgerakeld nadat het communisme al op de knieën was gedwongen. Tijdens de jaren tachtig organiseerden CIA-agenten door heel Europa terreurcampagnes die van een communistische vijand leken te komen. Zo konden de Verenigde Staten legitimiteit winnen om in te grijpen en ten strijde te trekken tegen elk overblijvend rood gevaar. Daarom werd dit netwerk ook ’stay behind’ genoemd: nazinderende linkse sympathieën in Europa moesten voorgoed ontmoedigd worden[1].

Eind jaren tachtig – temidden de tumultueuze rakettencrisis – werden dergelijke acties vooral in België weer opgekrikt. Via ‘linkse’ terreur (de CCC) en ‘zinloos’ geweld (de Bende van Nijvel) poogde het vernieuwde Gladio-netwerk de bevolking in een rechtse, meer pro-Atlantische richting te duwen, meer precies om een Amerikaanse nucleaire defensie tegen de USSR op Belgische bodem te kunnen concretiseren. Gelijkaardige operaties vonden plaats van Turkije over Italië tot in Duitsland. De valse vlag-strategie werd immers ook als noodzakelijk euvel gezien om burgers ervan te overtuigen dat Amerikaanse bescherming voor Europa onmisbaar was. Dat tientallen tot honderden mensen bij die aanslagen het leven lieten, was volgens de VS-doctrine gewettigd.

De valse vlag-operaties worden voorafgegaan door een periode van infiltratie en indoctrinatie. In de praktijk betekent dit dat extremistische groeperingen geïnfiltreerd en zelfs gecommandeerd worden door agents provocateurs — clandestiene agenten die poseren als extremisten of fundamentalisten, maar eigenlijk via achterpoortjes op Amerikaanse, Britse of Israëlische loonlijsten staan. Deze agenten dienen als trekpleister om nietsvermoedende terreurkandidaten te ronselen en hen ertoe aan te zetten aanslagen te plegen. Indien het aan kandidaten ontbreekt organiseren de agenten desnoods zelf de bloedbaden en zorgen ze ervoor dat de sporen dan naar hun rekruten leiden.

Vandaag is het vechten onder valse vlag weer helemaal terug van weggeweest. In een De Morgen-artikel over Gladio besluit journalist Georges Timmerman:

“In het licht van de nieuwe oorlog, dit keer tegen het moslimterrorisme, blijft de geschiedenis van Gladio wel bijzonder leerzaam en relevant” [2].

Al Qaeda

Het is duidelijk dat, na de communisten, de Islamwereld de nieuwe vijand is in de ogen van de Amerikaanse rechterzijde. Omdat de neoconservatieve, zeg maar reactionaire Amerikaanse ‘realisten’ ervan overtuigd zijn dat de Islamcultuur de Westerse cultuur bedreigt, maar vooral omdat de Islamwereld op het gros van de energiebronnen zit, moet de mensheid tot de visie gebracht worden dat moslims een groot gevaar voor de vrije wereld vormen. Er zijn voldoende aanwijzingen dat de Gladio-strategie daarvoor weer uit de kast wordt gehaald. De slachtpartijen die door terroristen sinds 2001 worden uitgevoerd, van Bali over Madrid tot Londen, vertonen telkens parallellen met de terreur onder valse vlag uit de jaren tachtig.

Een chronologisch overzicht.

De bomexplosie in een discotheek op het eiland Bali in 2002, met bijna 200 slachtoffers, werd verondersteld door de Jemaah Islamiah-groep te zijn gepleegd. De inspirator van deze groepering is Riduan Isamuddin, een figuur die net zoals Bin Laden door de Verenigde Staten werd gefinancierd tijdens de mujahedeen-strijd tegen de Russische bezetter in Afghanistan. De leiders van deze Jemaah Islamiah-groepering onderhouden sindsdien zekere banden met de Indonesische inlichtingsdienst, die volgens een rapport van het Indonesisch militair commando nauw met de CIA samenwerkt [3].

Mei 2003. De aanslag in Davao, op de Filippijnen, geeft nog meer aanwijzingen voor valse vlag-operaties. Een reeks aanslagen wordt in de schoenen geschoven van het zogenaamde Moro Islamitisch Bevrijdingsfront. Binnen het Filippijnse leger komen echter insiders naar voren die meer weten: er ontstaat een muiterij waarbij goedmenende soldaten naar buiten brengen dat het staatsleger en de Amerikaanse inlichtingsdiensten betrokken waren bij deze aanslag, alsook bij bombardementen op de eigen infrastructuur [4]. De Filippijnse verdenkingen worden gevoed door een bizar incident het jaar ervoor, op 16 mei 2002. Amerikaans staatsburger Michael Meiring laat per ongeluk explosieven op zijn hotelkamer ontploffen en raakt daarbij aan beide benen ernstig gewond. Nog voor hij goed en wel hersteld is wordt Meiring uit het ziekenhuis weggegrist door een duo dat zich volgens getuigen identificeerde als FBI-agenten en wordt hij naar Amerika overgevlogen. Men wacht in Davao nog steeds op zijn uitlevering [5].

Wie herinnert zich niet de terreur op de treinen in Madrid van 11 maart 2004, waarbij bijna tweehonderd doden vielen? Rafa Zouhier en Emilio Suarez Trashorras, de logistieke ondersteuners van de aanslag, waren mollen van de Spaanse veiligheidsdiensten. Zouhier was een informant voor de Unidad Central de Operaciones, en Suarez voor de Brigada de Estupefacientes [6][7]. De medeverdachten van de aanslagen – enkele Marokkanen en Tunesiërs – komen op 3 april 2004 om het leven tijdens een huiszoeking. De officiële versie is dat ze zichzelf opbliezen om aan arrestatie te ontsnappen. Drie kort daarop gearresteerde Marokkanen worden bij gebrek aan enig bewijs van betrokkenheid weer vrijgelaten. Anderen worden voor de rechter gedaagd in april 2006. Het onderzoek loop nog (de dato 7 augustus 2006). In de verkiezingen die op de aanslagen volgen zou het Spaanse volk de regering-Aznar wegstemmen.

Het meest recente voorbeeld van een soortgelijke infiltratie werd geleverd bij de aanslagen in Londen op 7 juli 2005. Het vermoedelijke brein achter de terreur, Rashid Aswat, werd uiteindelijk door onderzoekers als jarenlange informant van de Britse geheime dienst MI-6 ontmaskerd. Al-Masri, die fundamentalisten ronselde in Londense moskeeën, was jarenlang een NATO-troef in de oorlog tegen de Serviërs en had zelf verklaard regelmatig ontmoetingen te hebben gehad met dezelfde overheidsdienst [8], [9], [10].

Irak

Sinds elf september 2001 dient de navenante terreur natuurlijk als hefboom om olie- of gasrijke gebieden te controleren. Van Afghanistan over Oezbekistan tot Irak en Indonesië worden kort na de aanslagen in New York verse Amerikaanse en NATO-troepen geïnstalleerd. Irak is vandaag het schouwspel van een koelbloedig volgehouden “strategie van de spanning”. Een ontwikkelende broeihaard van terroristen is immers niets liever dan wat de Amerikaanse neoconservatieven willen. Daarvoor wemelt het in Irak van de dubbelagenten die, onder het mom van islamterreur, de ene na de andere bomactie op poten zetten [11]. Het geval Musab al-Zarqawi is een interessant voorbeeld: net als Osama bin Laden was hij een jihadist die tegen de communistische USSR vocht in Afghanistan… en dus evenzeer op de CIA-loonlijst stond [12].
De zogeheten opstandelingen in Irak, een samenraapsel huurlingen uit de oude Baath-milities, worden aangespoord om guerrilla-gevechten met de Amerikaanse troepen op te zetten. De ongeregelde milities blijken door het Amerikaanse leger te worden bewapend [13]. Dezelfde Amerikaanse dialectische tactiek is herkenbaar: via de rebelse aanvallen kunnen demografische spanningen gecreëerd worden en kan het Amerikaanse leger ingrijpen in gebieden waar het Sjiitisch fundamentalisme te veel aan populariteit dreigt te winnen.

Aanvallen opzetten onder valse vlag is een truuk zo oud als de straat, maar wordt sinds de tweede helft van de twintigste eeuw door het Westers veiligheidsapparaat met veel verve gehanteerd. De false flag-strategie biedt de mogelijkheid de volksgemeenschap te overtuigen van een zeker gevaar, en aldus de noodzakelijkheid van politionele/militaire bescherming af te dwingen. In het achterhoofd van de inlichtingendiensten – vooral bij de talrijke extremistische elementen die er zich sinds 2001 in bewegen – speelt voortdurend de gedachte dat hun nut in een vredevolle wereld nihil is: ze hebben liefst vijanden, en om ons daarvan te overtuigen gaan ze een heel eind op gebied van mensenlevens.

Of al dat bloedvergieten ook de moeite loont, is betwistbaar. De moderne, vrijgevochten burger is beter ingelicht dan tijdens de vorige eeuw en doorziet de trucs van het spel. Bovendien valt de wereldgemeenschap minder makkelijk met geweld te chanteren. Ten derde luidt de vraag of de westerlingen inderdaad bereid zijn in de oog-om-oog-tand-om-tand logica van de inlichtingendiensten te stappen en een hele cultuur te diaboliseren… tot en met genocide-taferelen goed te dunken.

Dat de terreur onder valse vlag desondanks nog steeds als efficiënte strategie wordt gebruikt, heeft veel te maken met de rol van de Westerse massamedia, die helaas bijna even ver van neutraliteit zijn verwijderd als media onder totalitaire regimes, en zich eraan gewennen de waarheid secundair te vinden tegenover interne bedrijfsbelangen, overheidscontacten, en ideologie.

Philip Agee, ex-CIA agent, formuleert het als volgt (mijn vertaling, nvda):

“Van bij het begin van haar bestaan werd de CIA gebruikt om in het geheim tussenbeide te komen in de interne zaken van andere landen. Haast geen enkel land vormde daarop een uitzondering (…) Er was behoefte aan controle. De geheime Amerikaanse politiek bestaat erin niets aan het toeval over te laten, lees: aan de wil van het volk — in welk land dan ook. Het volk moet onderricht worden, geleid worden, zodat het vatbaar wordt voor Amerikaanse controle. Controle was de sleutelterm. Niets werd gedaan uit altruïsme of idealisme” [14].

De scheepvaartstrategie van de valse vlag is eigenlijk een archaïsche militaire tactiek die enkel nog bij hoofde van geweldenaars legitimiteit bezit. Zelfs vanuit het standpunt van CIA, MI-6 en Mossad moet men zich toch de vraag durven stellen over de efficiëntie van dergelijke bloedbaden. Als methode om de moslims in een kwaad daglicht te stellen steekt het succes van één krantencartoon alvast schril af tegen de immer voortdurende bommencampagnes.

——————————————
Lees ook: 3/11 — The Madrid Terrorist Attacks